بتراش اي سنگ تراش،بتراش اي سنگ تراش      

سنگي از معدن زر، بهر مضارم بتراش      
روي سنگ قبر من،عکسي از چهره زيباي نگارم بتراش
      
بنويس اي سنگ تراش،عاقبت شدم فداش
بنويس تا بدونه عمرم و دادم براش،عمرم و دادم براش
      
بتراش اي سنگ تراش،بتراش اي سنگ تراش
      
رو نوشته هاي سنگ قبرمن،تو با خون جگرم رنگي بزن
در کنار دل صد پاره من ، جلوه اي از يک دل سنگي بکن

سنگ تراش پائين اين دل بنويس      
{عاشق زاري رو کشته با جفاش}

بسکه روز و شب مي جنگيد با دلم،سايه اي از يک خروس جنگي بکن      

بتراش اي سنگ تراش،بتراش اي سنگ تراش      

گفتم غزل سرايم ديدم غزل تو بودي

گفتم که اوج بگيرم ديدم به اوج رفتي

گفتم که پر بگيرم ديدم که پر گرفتي

گفتم ز شور گويم ديدم تو شور بودي

گفتم ز عشق گويم تو عشق پروريدي

گفتم ز آب گويم ديدم تو آب هستي

گفتم ز باغ گويم ديدم تو گل بهاري

گفتم ز ناز گويم ديدم تو ناز هستي

گفتم ز راز گويم ديدم تو راز داني

اي بهتر از شقايق ناز نگاه خورشيد

بگو با دل من تا کي زمن جدايي

من از چشمان خود آموختم رسم محبت را

که هر عضوي بدرد آيد بجايش ديده ميگريد

هر کس که گفت بهر تو مردم دروغ گفت

من راست گفتم که براي تو زنده ام

مي دونستي که خاک فرش منه رفتي نموندي

چرا مرغ اميد رو از اين خونه پروندي

درويش رو هر گليم پاره، شب رو سر مياره

قطره با آب دريا براش فرقي نداره

امشب از اون شباست که من دوباره ديوونه بشم ،

پنجره اي به روي اين خرابه دل وا نميشه
رو سقف آسمون دل آفتابي پيدا نميشه
رفتن و مردن گل ياس و مريم و اقاقيا
خزون نشست تو باغ دل بهاري پيدا نميشه

کي ميشه وقت رفتنم سر برسه
رها بشم غصه به گردم نرسه
کي ميشه وقت رفتنم سر برسه
رها بشم غصه به گردم نرسه

هر دلي عالمي داره
قصه و ماتمي داره
اشک اگه با خنده بياد
گريه چه عالمي داره

دلم ميخواد راهي بشم بهارو من بيارم
دست ببرم تو ابر و مه خورشيدو در بيارم
کوه بشم و رو قلب هر چي سنگه پا بذارم
خنده بشم رو لب غم گريشو در بيارم

کي ميشه وقت رفتنم سر برسه
رها بشم غصه به گردم نرسه
کي ميشه وقت رفتنم سر برسه
رها بشم غصه به گردم نرسه

قلب مثه سنگ واسه چي
حرف پر از رنگ واسه چي
تموم ما بايد بريم
دروغ و نيرنگ واسه چي