توي يک قصر خيال

آرزوهامون زياده

سقف اين قصر خيالي

درو ديوارش همه

بيا که عاشقان رويت، بيا که محبان خويت ، بيا که مستان بويت، بيا که اسيران سلسله مويت همه در بند بلايند، تا کي کو به کو در ميان خلق بدنبال چهره اي آشنا، بيا که منتظرانيم اگر مي دانستم و مي دانستيم پيمان الست را هرگز قالوا بلي نمي گفتيم، چه مي دانستيم که يار اينچنين بازي کند، اينچنين طراري کند و رسم عياري با عاشقان به پيش گيرد؛ نمي دانستيم که عشق از اول سرکش و خونين بود. در برش بنشسته بوديم چهره نمود به شکل تو بود، گفت که در خاکش پيدا کنيد، ولي هر دم از کويي به کويي و هر وقت و زماني در مکاني . زين رو دل من از عشق تو هر جايي شد، نصيحتش کردم که اي دل، هرزه و هر جايي نشو، ولي گفت کار عشق است گريز نتوانم. حرف من، حرف من نيست، حرف آنان است که ميسوزند چو شمع که از عشق تو روشن کنند ويرانه ها که منتظرانت در کوخ هايند نه در کاخ ها که عاشقان هميشه فقيرند که عاشقان .......