پرواز پرنده ها را ارج مينهي

                                 گذر آب از دل آبشار

                              بوسه شبنم بر برگ گل

           نگاه ابر برسينه آسمان و جلوه ستاره بر دستان ماه

             کاش اشکهاي من هم ذره اي منزلت داشتند !!!

 چرا دنيا پره از حادثه هاي وارونه
 عاشق کسي مي شي که عاشقي نمي دونه
 من به دنبال تو و تو دنبال کس ديگه
هچکدوم از ما دو تا به اون يکي راست نمي گه
من واسه ي چشماي نازنين تو يک ديوونم
 من دوست دارم ولي علتشو نمي دونم
حالا که مي خواي بري بذار نگاهت بکنم
چون يه بار ديگه مي خوام اين دل و ساکت بکنم
يه چيزي فقط بذار واسه روز تولدت
 هديه م رو بيارم و بازم بدم دست خودت
آدما فکر مي کنن شاعرا خيلي غم دارن
کاش فقط اين بود اونا خيلي کسا رو کم دارن
عاشق کسي مي شن که عاشقاش فراوونه
بين انتخاب عشقش عمريه که حيرونه
اوني رو که دوست داري چرا تو رو دوست نداره
 شايدم دوست داره ولي به روش نمي ياره
 ولي نه اينا مال نداشتن لياقته
اگه حرفم مي زنه با تو فقط يه عادته
 نکنه جمله هاش و پاي محبت بذاري
بهتره حرفاش رو به حساب عادت بذاري
از خودش نمي شنوي اگه يه روز بخواد بره
وقتي مي پرسي ازش مي گه آره مسافره
ولي تو شب مي شيني که باز اون رو دعا کني
يا واسه سلامت اون نذرها تو ادا کني
 چه قدر بين دلا وحرفاي ما فاصله س
چشماتون مي خنده اما دلامون بي حوصله س
دوست داشتن هم يه جوري پنهون مي کنيم
 نمي دونيم که داريم يه قلب رو ويرون مي کنيم
کاش بيايم آبروي مجنون و انقدر نبريم
ديگه منت نذاريم وقتي که نازي مي خريم
عاشقي يعني تحمل نه شکايت نه گله
 اگه حتي بينمون باشه يه دنيا فاصله
مهم اينه که چقدر دوسش داري فقط همين
اگه لازم باشه آبرو رو بنداز رو زمين
برگا زرده روزاي اول فصل پاييزه
بذار اون بشکنه و دلت رو برگها نريزه

داستان درباره يک کوه نورد است که مي خواست از بلندترين کوه ها بالا برود .او پس از سالها اماده سازي .ماجراجويي خود را اغاز کرد ولي از انجا که افتخار کار را فقط براي خود مي خواست تصميم گرفت تنها از کوه بالا برود .شب بلندي هاي کوه را تماما در برگرفت و مرد هيچ چيز را نمي ديد همه چيز سياه بود .اصلا ديد نداشت و ابر روي ماه و ستاره ها را پوشانده بود .همان طور که از کوه بالا مي رفت .چند قدم مانده به قله کوه .پايش ليز خورد .و در حالي که به سرعت سقوط مي کرد از کوه پرت شد .در حال سقوط فقط لکه هاي سياهي را در مقابل چشمانش مي ديد .و احساس وحشتناک مکيده شدن به وسيله قوه جاذبه او را در خود مي گرفت .همچنان سقوط  مي کرد  و در  ان  لحظات  ترس  عظيم. همه رويدادهاي خوب و بد زندگي به يادش امد .اکنون فکر مي کرد مرگ چقدر به او نزديک است .ناگهان احساس کرد که طناب به  دور  کمرش  محکم شد .بدنش ميان اسمان و زمين معلق بود و فقط طناب او را  نگه داشته بود .و در اين لحظه سکون برايش چاره اي نماند جز ان که  فرياد  بکشد {خدايا کمکم کن}ناگهان صداي پرطنيني که از اسمان  شنيده  مي شد جواب داد:{از من چه مي خواهي}         کوهنورد گفت:اي  خدا  نجاتم بده ! خدا پاسخ داد:  واقعا باور داري که مي توانم تو  را  نجات  بدهم       کوهنورد پاسخ داد:البته که باور دارم                      خدا گفت:اگر واقعا باور داري طنابي را که به دور کمرت بسته است پاره کن!!            يک لحظه سکوت    و مرد تصميم گرفت   با  تمام  نيرو به  طناب  بچسپد!      گروه نجات  مي گويند که روز بعد يک کوهنورد يخ زده  را  مرده  پيدا  کردند . بدنش از يک طناب اويزان بود و با دستهايش محکم طناب را گرفته بود و او فقط يک متر از زمين فاصله داشت !!           و شما ؟ چه قدر به طنابتان وابسته ايد؟ ايا حاظريد ان را رها کنيد ؟؟      در مورد خداوند هرگز يک چيز را فراموش نکنيد هر گز نبايد فکر کنيد که او شما را فراموش کرده است همواره به ياد داشته باشيد که او شما را با دست راست خود نگه داشته است    

دوست دارم قدم زدن زير باران تنهايي را در جاده اي بي انتها پر از درختان سر به فلک کشيده ي کاج قدم زدن را دوست دارم در بيشه اي پر از ميناهاي سفيد پر از نرگس هايي که تبسمي زيبا بر لبانشان نشسته است و به من لبخند مي زنند.جايي را که من در رويا هايم آنجا را تصور ميکنم جاي خيلي دوري است جنگلي است سر سبزو زيبا با بهاري سبز تابستاني گرم و دلنشين پاييزي پر از رنگهاي زيبا "زرد , قرمز,......" و زمستاني سراسر سفيد و پاک . زندگي در جنگل در ميان طبيعت وحش را بسيار دوست دارم چرا که به من آرامش مي دهد آرامشي که قابل وصف نيست .تصور ميکنم در تاريکترين جاي جنگل کلبه اي پوشالي دارم در کنار نهر آبي آرام درخت بيد مجنوني که درکنار کلبه ام قد برافراشته و چترش را بر روي کلبه ام پهن کرده است .کمي سکوت کنيد صداهايي را مي شنوييد کمي آهسته تر همراه با من قدم برداريد آري آنچه را من ميبينم شما هم ميبينيد بچه آهويي کوچک که در ميان اين جنگل درنده گم شدهاست اشکانش را ببينيد گريه ميکند حتما دلتنگ مادرش شده است گوش کنيد صداي ديگري مي آيد "شر شر "صداي شرشر آبي که از اين نزديکي هامي آيد واي چه عظمتي چه زيبايي بي وصفي چقدر زيبا ديگر نمی دانم چه واژه ای را برای توصیف برگزینم .آبشار, گویی دختر سفید رویی است که گیسوانش را در دل کوهی پهن کرده است و آنها را شانه می زند خیلی زیباست دیگر وقت رفتن است باید به کلبه ام باز گردم چرا که آفتاب مسافر است و من باید به بدرقه اش بروم اگر نروم از من دلگیر میشود خود را به آفتاب رساندم بسیار غمگین بود چرا که از دست کسی سیلی محکمی خورده بود و دل شکسته و غمگین بار سفر بسته و می رفت .دستی برایش تکان دادم و از غم او گریستم .او رفت دیگر وقت به استقبال رفتن مهتاب بود دوان دوان خودم را به کلبه ام رساندم مهتاب امده بود با چهر ه ای خندان و بشاش با یک دامن سیاه پر از ستاره هایی که به من چشمک میزنند .امشب اولین شبی است که من به مهمانی ستارهها دعوت شده ام .امشب جشن بزرگی در دل سیاه شب برپاست امشب حتی دورترین ستارهها هم دعوتند .راستی کمی که فکر کردم دیدم برای رفتن به مهمانی چیزی برای پوشیدن ندارم اول غمگین شدم اما بعد ایگونه به مهمانی رفتم :گیسوانم را با خارهایی که از جوجه تیغی جمع کرده بودم شانه ادرست کردم و گیسوانم را شانه زدم بعد از گلهای وحشی که دراطراف کلبه ام داشت پیراهنی با گلهای زنبق دوختم و دسته ای از گلهای بنفشه را گرفتم و به هم بافتم و بر موهایم گذاشتم تنها چیزیکه نداشتم یک کفش بود آه فهمیدم نارگیلی رااز درخت چیدم درونش را خالی کردم و با شاخه های نازک بید برایش بندی بافتم کفش زیبایی شد دیگر برای رفتن آماده ام.اوه چه ستاره ی زیبایی وای باور کردنی نیست همین طور پایین می آیدآه دستانم را گرفت دیگر از کلبه فاصله گرفتم در آسمانها قدم میزنم .قدم زدن در آسمان هم چه لذتی دارد مخصوصا اگر شب باشد .مهمانی بزرگیست گوشه ای ستاره ها در حال بازی چرخ و فلکند من هم به آنها پیوستم جالب است چقدر خوب بازی ما زمینی ها را میکنند دیگر وقتخوردن شام است