پدر، آن تيشه که برخاک توزددست اجل       

تيشه اي بود که شد باعث ويراني من

يوسف نام نهادندوبه گرگت دادند

مرگ، گرگ توشد،اي يوسف کنعاني من

مه گردون ادب بودي ودرخاک شدي

خاک، زندان توگشت،اي مه زنداني من

ازندانستن من،دزدقضاآگه بود

چوتورابرد، بخنديدبه ناداني من

آن که درزيرزمين، دادسروسامانت

کاش ميخوردغم بي سروساماني من

بسرخاک تورفتم، خط پاکش خواندم

آه ازاين خط که نوشتندبه پيشاني من

رفتي وروزمراتيره ترازشب کردي

بي تودرظلمتم،اي ديده نوراني من

بي تواشک وغم وحسرت همه مهمان منند

قدمي رنجه کن ازمهر، به مهماني من

صفحه ي روي زانظار،نهان ميدارم

تانخوانندبراين صفحه، پريشاني من

دهر،بسيارچومن سربگريبان ديده است

چه تفاوت کندش،سربگريباني من

عضوجمعيت حق گشتي وديگرنخوري

غم تنهايي ومهجوري و وحيراني من

گل وريحان کدامين چمنت بنمودند

که شکستي قفس، اي مرغ گلستاني من

من که قدرگهرپاک توميدانستم

ز چه مفقودشدي، اي گهرکاني من

من که آب توزسرچشمه دل ميدادم

آب ورنگت چه شد،اي لاله نعماني من

من يکي مرغ غزلخوان توبودم، چه فتاد

که دگرگوش نداري به نوا خواني من

گنج خودخوانديم ورفتي وبگذاشتيم

اي عجب، بعدتوباکيست نگهباني من

عيد فرخنده نيمه شعبان بر همه مسلمانان جهان تبريک و تهنيت باد

سلام بر آنان که در فراق يار در کوچه پس کوچه هاي تنهايي سر به ديوار انتظار نهاده اند و چشم به راه نيم نگاه مهدي فاطمه اند...
اي گل نرگس... چه ميشد که ما را در جمع پروانه هايت پذيرا مي شدي؟چه ميشد که تشعشع گرمي نگاهت به سويمان روانه مي شد؟ نظري فرما بر کوچه تاريکمان. که همه پروانه شمع توايم. همه پروانه ها در اين کوچه تاريک به اميد حس کردن گرماي وجودت گرد هم امده اند. مولا جان نظري فرما...
اين صفحات برگ برگ روزهاي انتظاريست که به اميد آمدنش از پس هم ورق مي زنيم...
العجل العجل يا مولاي يا صاحب الزمان يا مهدي ادرکني... عبد عاصي

 1 رسول اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم) :
 «لاتقوم الساعة حتى يقوم القائم الحق منّا و ذلک حين يأذن اللّه عزّوجلّ له و من تبعه نجا و من تخلّف عنه هلک. اللّه اللّه عباد اللّه فأتوه و لو على الثلج فانّه خليفة اللّه عزّوجلّ و خليفتى.»
  «روز قيامت فرا نمى رسد مگر آنکه از بين ما «قائم حقيقى» قيام نمايد. و آن قيام، زمانى خواهد بود که خداى عزّوجلّ او را اجازه فرمايد. هرکس پيرو او باشد نجات مى يابد و هرکه از فرمانش تخلّف ورزد، هلاک مى شود. اى بندگان خدا ! خدا را، خدا را; بر شما باد که به نزدش آييد اگرچه بر روى يخ و برف راه رويد. زيرا او خليفه خداى عزّوجلّ و جانشين من است

قطره دلش دريا ميخواست ، خيلي وقت بودکه به خدا گفته بود

هر بار خدا مي گفت : از قطره تا دريا راهي ست طولاني

راهي از رنج و عشق و صبوري

 هر قطره را لياقت دريا نيست .

قطره عبور کرد و گذشت . قطره پشت سر گذاشت .

قطره ايستاد و منجمد شد .قطره روان شدو راه افتاد.

  قطره از دست داد و به آسمان رفت .

و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت .

 تا روزي که خدا گفت : امروز روز توست ، روز  دريا شدن.

خدا قطره را به دريا رساند.قطره طعم دريا را چشيد ، طعم دريا شدن را . اما ...

روزي قطره به خدا گفت : از دريا بزرگتر،آيا از دريا بزرگتر هم هست ؟

خدا گفت : هست .

 قطره گفت : پس من ان را ميخواهم ،بزرگترين را ، بي نهايت را .

خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت : اينجا بي نهايت است .

آدم عاشق بود ... دنبال کلمه ايي مي گشت تا عشق را توي آن بريزد .

 اما هيچ کلمه ايي توان سنگيني عشق را نداشت .

آدم همه عشقش را توي يک قطره ريخت . قطره از قلب عاشق عبور کرد .

 و وقتي که قطره از چشم عاشق چکيد ...

خدا گفت : حالا تو بي نهايتي . چون که عکس من در اشک عاشق است ...