ميلاد با سعادت

 دومين اختر آسمان امامت و  ولايت سبط اکبر- پور حيدر- کريم اهل بيت

امام حسن مجتبي ع به همه رهروان راهش و

بر عاشقان امامت و ولايت تهنيت و مبارک باد                

پيشواى دوم جهان تشيع که نخستين ميوه پيوند فرخنده على (ع) با دختر گرامى پيامبر اسلام (ص) بود، در نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه ديده به جهان گشود.(1)

حسن بن على (ع) از دوران جد بزرگوارش چند سال بيشتر درک نکرد زيرا او تقريباً هفت سال بيش نداشت که پيامبر اسلام بدرود زندگى گفت.                                                              

پس از درگذشت پيامبر (ص) تقريبا سى سال در کنار پدرش امير مومنان (ع) قرار داشت و پس از شهادت على (ع) (در سال 40 هجرى) به مدت 10 سال امامت امت را به عهده داشت و در سال 50 هجرى با توطئه معاويه بر اثر مسموميت در سن 48 سالگى به درجه شهادت رسيد.

شناخت مختصرى از زندگانى امام حسن(ع)

فريادرس محرومان

در آيين اسلام، ثروتمندان، مسئوليت سنگينى در برابر مستمندان و تهيدستان اجتماع به عهده دارند و به حکم پيوندهاى عميق معنوى و رشته‏ هاى برادرى دينى که در ميان مسلمانان بر قرار است، بايد همواره در تأمين نيازمنديهاى محرومان اجتماع کوشا باشند. پيامبر اسلام (ص) و پيشوايان دينى ما، نه تنها سفارشهاى مؤکدى در اين زمينه نموده‏ اند، بلکه هر کدام در عصر خود، نمونه برجسته‏ اى از انساندوستى و ضعيف نوازى به شمار مي رفتند.                

پيشواى دوم، نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى برگزيده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيرى از بيچارگان و درماندگان نيز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامى آن حضرت آرام بخش دلهاى دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان، و نقطه اميد درماندگان بود. هيچ فقيرى از در خانه آن حضرت دست خالى برنمى گشت. هيچ آزرده دلى شرح پريشانى خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمي ‏کرد، جز آنکه مرهمى بر دل آزرده او نهاده مي ‏شد. گاه پيش از آنکه مستمندى اظهار احتياج کند و عرق شرم بريزد، احتياج او را برطرف مي ‏ساخت و اجازه نمي ‏داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد!                                                                       

«سيوطى» در تاريخ خود مي ‏نويسد: «حسن بن على» داراى امتيازات اخلاقى و فضائل انسانى فراوان بود، او شخصيتى بزرگوار، بردبار، باوقار، متين، سخى و بخشنده، و مورد ستايش مردم بود.(2)

مردي به پيش ارايشگري رفت....در هنگام کوتاه کردن مو...ارايشگر مي گفت خدا وجود ندارد....اگر خدا بود مردم کنار خيابان از گرسنگي جان نمي دادند...اين همه سختي و اوارگي نبود ...اگر خدا بود.ديگر اين همه سختي و مرگ نبود...مرد که حوصله ي جر و بحث نداشت بدون حرفي از ارايشگاه بيرون امد ...در راه مردي را ديد که ريش هاي بلند و موهاي کثيفي داشت....به سرعت به پيش ارايشگر بازگشت و گفت من مي گويم ارايشگر ها هم وجود ندارند....مرد ارايشگر با بهت فراوان گفت من همين الان موهاي تو را کوتاه کردم ...ارايشگر ها وجود دارند ...ما هستيم...اما مرد قبول نمي کرد ...ان مرد گفت اگر ارايشگر ها بودند ديگر گسي با موهاي بلند و کثيف در خيابان راه نمي رفت ...پس ارايشگر ها وجود ندارند...ارايشگر گفت : براي اين است که انها به ما مراجعه نمي کنند و پيش ارايشگر نمي روند...مرد گفت...همين!خدا هم همين است ...خدا هست اما اين بنده ها هستند که به درگاه او نمي روند!

نويسنده سارينا سادات

                    براي شادي روح خواهرم(ف ص)             

                                                                 

 

فرشته اي پيش خدا رفت و گفت: خدايا اجازه مي خواهم و مهلتي کوتاه. ميخواهم زمين را ازنزديک ببينم..
دلم بي تاب تجربه اي زميني است.              
خدا درخواست فرشته را پذيرفت.
فرشته گفت تا باز گردم بالهايم را اينجا مي گذارم. اين بالها در زمين چندان به کار من نمي آيد.
خداوند بالهاي فرشته را بر روي پشته اي از بالهاي ديگر گذاشت و گفت:              

بالهايت رابه امانت نگه مي دارم اما بترس که زمين اسيرت نکند زيرا که خاک زمينم دامنگير است.
فرشته گفت باز ميگردم.حتما باز مي گردم.
اين قولي ست که فرشته به خدا مي دهد...

فرشته به زمين آمد و از ديدن آن همه فرشته ي بي بال تعجب کرد.              
او هر که را مي ديد به ياد مي آورد.زيرا او را قبلا در بهشت ديده بود.
اما نمي فهميد چرا اين فرشته هابراي پس گرفتن بال هايشان به بهشت بر نمي گردند.
روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چيزي را از ياد برد.
و روزي رسيد که فرشته ديگر چيزي از آن گذشته ي دور و زيبا به ياد نمي آورد.
نه بالش را و نه قولش را...
              
فرشته فراموش کرد.فرشته در زمين ماند.

فرشته هرگز به بهشت بر نگشت...


              
فرشته تصميمش را گرفته بود

 

فرشته اي پيش خدا رفت و گفت: خدايا اجازه مي خواهم و مهلتي کوتاه. ميخواهم زمين را ازنزديک ببينم..
دلم بي تاب تجربه اي زميني است.
خدا درخواست فرشته را پذيرفت.
فرشته گفت تا باز گردم بالهايم را اينجا مي گذارم. اين بالها در زمين چندان به کار من نمي آيد.
خداوند بالهاي فرشته را بر روي پشته اي از بالهاي ديگر گذاشت و گفت:              
              
بالهايت رابه امانت نگه مي دارم اما بترس که زمين اسيرت نکند زيرا که خاک زمينم دامنگیر است.
فرشته گفت باز میگردم.حتما باز می گردم.
این قولی ست که فرشته به خدا می دهد...

فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد.              
او هر که را می دید به یاد می آورد.زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود.
اما نمی فهمید چرا این فرشته هابرای پس گرفتن بال هایشان به بهشت بر نمی گردند.
روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد برد.
و روزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته ی دور و زیبا به یاد نمی آورد.
نه بالش را و نه قولش را...

فرشته فراموش کرد.فرشته در زمین ماند.

فرشته هرگز به بهشت بر نگشت...              



فرشته تصمیمش را گرفته بود

 

                                                                                                          

 

پیاده روی درازی بود، تپه بلندی بود، آفتاب تندی بود، عرق می ریختند و به شدت تشنه بودند. در یک پیچ جاده دروازه ی تمام مرمر  عظیمی دیدند که به میدانی با سنگفرش طلا باز می شد، و در وسط آن چشمه ای بود که آب زلالی از آن جاری بود. رهگذر رو به نگهبان دروازه کرد:

- روز به خیر

نگهبان پاسخ داد:  روز به خیر

- اینجا کجاست که اینقدر قشنگ است؟              

- اینجا بهشت است.

- چه خوب که به بهشت رسیدیم ، خیلی تشنه ایم.

نگهبان به چشمه اشاره کرد و گفت: " می توانید وارد شوید و هرچه دلتان می خواهد آب بنوشید

- اسب و سگ هم تشنه اند.              

نگهبان گفت: واقعا متاسفم. ورود جانوران به این جا ممنوع است.

مرد خیلی ناامید شد، چون خیلی تشنه بود، اما حاضر نبود تنهایی آب بنوشد؛ از نگهبان تشکر کرد و به راهش ادامه داد. پس از اینکه مدت درازی از تپه بالا رفتند، به مزرعه ای رسیدند. راه ورود به این مزرعه، دروازه ای قدیمی بود که به یک جاده خاکی با درختانی  در دو طرفش باز می شد. مردی در زیر سایه ی درخت ها دراز کشیده بود و صورتش را با کلاهی پوشانده بود، احتمالا خوابیده بود ..

مسافر گفت: روز به خیر              

مرد با سرش جواب داد.

- ما خیلی تشنه هستیم، من ، اسبم و سگم.

مرد به جایی اشاره کرد و گفت: میان آن سنگ ها چشمه ای است. می توانید هر قدری که می خواهید بنوشید.

مرد ، اسب و سگ به کنار چشمه رفتند و تشنگی شان را فرو نشاندند.

مسافر برگشت تا از مرد تشکر کند. مرد گفت: هروقت دوست داشتید برگردید

- فقط می خواهم بدانم نام اینجا چیست؟              

- بهشت

- بهشت؟ اما نگهبان دروازه ی مرمری هم گفت آن جا بهشت است!

- آنجا بهشت نیست. دوزخ است.

مسافر حیران ماند: باید جلو دیگران را بگیرید تا از نام شما استفاده نکنند! این اطلاعات غلط می تواند باعث سردرگمی زیادی بشود!

- کاملا برعکس؛ در حقیقت لطف بزرگی به ما می کنند.               

  

چون تمام آن هایی که حاضرند بهترین دوستان شان را ترک کنند، همان جا می مانند ... 

 

                            

 

نويسنده سارينا سادات

 براي               شادي               النازم               (ف ص)              

يکي گفت برو واسه کبوترش دونه بريز

دلم را ريختم واسه کبوترت نيومدي

***

امروز همون حس روز خاکسپاريت را داشتم يکي از خاطراتت برام زنده شد وقتي رفتم تو حياط و کبوترت را ديدم اشکام سرازير شدن وقتي نگام به عزيزافتاد که گوشه حياط به ديوار تکيه کرده و بغض گلوش را گرفته و اشک تو چشاش جمع شده نتونستم جلو خودم را بگيرم نميدوني چه طور به کبوترت خيره شده بود تا حالا نديده بودم عزيز کبوتر بازي کنه اما از روزي که تو رفتي مدام اين کبوتر را بيرون مياره و ميشنه بهش نگاه ميکنه نميدونم شايد با ديدن اون ياد تو و خاطراتت براش زنده ميشه وقتي اون کبوتر را ديدم که چه طور تو اب بالا و پايين ميپريد ياد تو افتادم  باهاشون که بازي ميکردي صداي خنده هات تمام خونه را پر ميکرد هيچ وقت روزي را که مامانم نميذاشت کبوتر ببريم خونه يادم نميره تو با کلي خواهش رضايتش را گرفتي النازتو نيستي اما  کبوتر ت را يادگار گذاشتي

ميخواستم کبوتر ت را با پر کشيدن خودت پرش بدم اما  عمو نذاشت و گفت اين اخرين يادگارياته و تا حالا هم درست مثل خودت ازشون نگهداري ميکنه

تو رفتي اما بدون يادت و اسمت هميشه با ما و توي حرفهامون کبوترت پر ميکشه تا اوج اسمون ميره اما هر کجا بره بازاخرش به خونه مون بر ميگرده اما تو پر کشيدي رفتي تا اوج درست مثل کبوترت اما هيچ وقت به خونه مون بر نگشتي

نويسنده سارينا سادات)