سلام دوستان عزيزم

ممنونم که به وب لاگ دخترتنها همچنان سر ميزنيد و من رو با نسيم سرزمينتون شاد مي کنيد،

اگه کم ميام به دل نگيرين دليل بر کم لطفي نيست.توي يکي از شيب هاي روزگارم...

سعي مي کنم به همه شما دوستاي گلم سر بزنم...

از همه عزيزاني که به اين ديار ميان تشکر و قدرداني ميکنم...

و قدم هاي عاشقانتونو با گل باران از بوسه هاي عشق وعطر و شميم دوستي هديه مي کنم.

اگر دروغ رنگ داشت
هر روز،شايد
ده ها رنگين کمان
در دهان ما نطفه ميبست
و بيرنگي کمياب ترين چيزها بود
اگر عشق، ارتفاع داشت
من زمين را در زير پاي خود داشتم
و تو هيچگاه عزم صعود نميکردي
آنگاه شايد پرچم کهربايي مرا در قله ها
به تمسخر ميگرفتي !
اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت
عاشقان سکوت شب را ويران ميکردند
اگر براستي خواستن توانستن بود
محال نبود،وصال
و عاشقان که هميشه خواهانند
هميشه ميتوانستند تنها نباشند
اگر گناه وزن داشت
هيچ کس را توان آن نبود که گامي بردارد
تو از کوله بار سنگين خويش ناله ميکردي
و شايد من، کمر شکسته ترين بودم
اگر غرور نبود
چشمهايمان به جاي لبها سخن نميگفتند
و ما کلام دوستت دارم را
در ميان نگاه هاي گهگاه مان جستجو نميکرديم
اگر ديوار نبود
نزديک تر بوديم،
همه وسعت دنيا يک خانه ميشد
و تمام محتواي يک سفره
سهم همه بود
و هيچکس در پشت هيچ ناکجايي پنهان نميشد
اگر ساعتها نبودند
آزاد تر بوديم،
با اولين خميازه به خواب ميرفتيم
و هر عادت مکرر را
در ميان بيست و چهار زندان حبس نميکرديم
اگر خواب حقيقت داشت
هميشه با تو در کنار آن ساحل سبز
لبريز از ناباوري بودم
هيچ رنجي بدون گنج نبود
اما گنجها شايد، بدون رنج بودند
اگر همه ثروت داشتند
دلها سکه را بيش از خدا نمي پرستيدند
و يکنفر در کنار خيابان خواب گندم نميديد
تا ديگري از سر جوانمردي
بي ارزشترين سکه اش را نثار او کند
اما بي گمان صفا و سادگي ميمرد،
اگر همه ثروت داشتند
اگر مرگ نبود
همه کافر بودند
و زندگي بي ارزشترين کالا بود
ترس نبود،زيبايي نبود
و خوبي هم، شايد
اگر عشق نبود
به کدامين بهانه مي گريستيم و مي خنديديم؟
کدام لحظه ناياب را انديشه ميکرديم؟
و چگونه عبور روزهاي تلخ را تاب مي آورديم؟
آري! بيگمان پيش از اينها مرده بوديم
اگر عشق نبود
اگر کينه نبود
قلبها تمام حجم خود را در اختيار عشق ميگذاشتند
من با دستاني که زخم خورده توست
گيسوان بلند تو را نوازش ميکردم
و تو سنگي را که من به شيشه ات زده بودم
به يادگار نگه ميداشتي
و ما پيمانه هايمان را در تمام شبهاي مهتابي
به سلامتي دشمنانمان مي نوشيديم

پيش ازاينهافکرميکردم خدا//خانه اي دارد ميان ابرها
مثل قصرپادشاه قصه ها//خشتي ازالماس وخشتي ازطلا
پايه هاي برجش ازعاج وبلور//برسرتختي نشسته باغرور
رعدوبرق شب طنين خنده اش//سيل وطوفان نعره طوفنده اش
هيچکس ازجاي اوآگاه نيست//هيچکس رادرحظورش راه نيست
بودامادرميان مانبود//مهربان وساده وزيبانبود
دردل اودوستي جائي نداشت//مهرباني هيچ معنائي نداشت
هرچه ميپرسيدم ازخودازخدا//اززمين ازآسمان ازابرها
زودميگفتنداين کارخداست//جستجودرکاراوکاري خطاست
تاخطاکردي عذابت ميکند//درميان آتش آبت ميکند
خواب ميديدم که غرق آتشم//درميان شعله هاي سرکشم
نيت من درنمازودردعا//ترس بودووحشت ازخشم خدا
تاکه روزي دست دردست پدر//راه افتادم به قصد يک سفر
درميان راه دريک روستا//خانه اي ديديم خوب وآشنا
زودپرسيدم پدراينجاکجاست//گفت اينجاخانه خوب خداست
گفتمش پس آن خداي خشمگين//خانه اش اينجاست اينجادرزمين؟
گفت آري خانه اوبي رياست//فرشهايش ازگليم وبورياست
مهربان وساده وبي کينه است//مثل نوري دردل آئينه است
عادت اونيست خشم ودشمني//نام اونورونشانش روشني
خشم نامي ازنشانيهاي اوست//صورتي ازمهربانيهاي اوست
قهراوازآشتي شيرينتراست//مثل قهرمهربان مادراست
تازه فهميدم خدايم اين خداست//اين خدائي مهربان وآشناست

بازم دارم از کنار عصر جمعه ميگذرم.راستش جمعه ها نمي دونم بايد دلم بگيره و تنگ باشه يا

خوشحال باشم.فکر کنم اين خاصيت جمعه هاست که ناخودآگاه چند ساعتي از روز به گريه کردن

ميگذره وقتي به خودت مياي ميبيني يه گوشه نشستي چند ساعته داري با خودت فکر مي کني

اصلا آدم جمعه ها دلش بيشتر تنگ ميشه يه حس مبهم ميگه داره يه اتفاقايي ميافته که من بي

خبرم يا دارن به همه يه سهمي ميدن که من بي نصيب موندم راستش شايدم درست باشه.عصر

جمعه ها بيشتر به مرگ فکر ميکنم خيلي دوست دارم توي غروب جمعه از اين دنيا خداحافظي

کنم .اينم يه آرزو ديگه.عصر جمعه ها يه رنگيه.آدما بادبادکهاي سرگردونه دلشونو ميفرستن به

آسمون بعد يه کبوتر از جنس نور بادبادک دلشونو براشون از اون بالا بالاها بر ميگردونه،آروم

ميشن.راستش نمي دونم عصر جمعه ها آروم باشم يا نا آروم.ولي همش منتظرم حتي گاهي   

نمي دونم ديگه منتظر چيم!

آدما عصر جمعه پنجره هاي دلشونو دستمال ميکشن تميزش ميکنن براي شنبه اي که نميدونن

اصلا مياد يا نه

عصر جمعه قاصدکا راه ميافتن تا از آسمون خبر بيارن اونقدر ميرن بالا که ديگه بر نمي گردن.

خوش به حالشون آخه بدون بال پرواز ميکنن!

عصر جمعه ها راستش يه آرامشي داره از جنس

توفاني ترين توفان يه سکوتي داره از نوع فرياد

آدم عصر جمعه ها از تنها هم تنهاتره!

آدم عصر جمعه ها خودشو اسير اين دنياي مادي ميبينه دلش مي خواد بره،بره يه جاي دور. اون

بالاها اما دست و پاش و بستن يه اين دنيا!

آدما عصر جمعه ها بغض نکرده گريه ميکنن تازه بعد از يه عالمه گريه بغض مي کنن!

عصر جمه ها همه يه حسرتي دارن،يکي دلش تنگه،يکي منتظره،يکي هم دلش براي خدا تنگه!

آخه انگاري جمعه ها روز خداست همه بيشتر به خدا فکر ميکنن!

منم بيشتر دلم براي اون يکتاي بي نظير تنگ ميشه يادم مياد چقدر تو اين دنيا غريبم،دلم نميسوزه

که چرا غريبم اصلا دلم مي خواد غريب تر بشم اونقدر که فقط خودم بمونم و خودش.من باشم و

يه آغوش که تمامي حسش فقط محبتيه که تو ذهنمم جا نميشه،و فقط اين روحمه که از اين محبت

جون ميگيره.جمعه ها دلم ميخواد منم نور بشم بعد تو خدا غرق بشم بعدم گم بشم بعدم مني

نمونه.يعني خدايا ميشه منم يه روز...!

سينه اي سوخته از آتش هجـران دارم

سـالها زغـم تـو ســر بـه گريبـان دارم

ياکه جانم بستان يا به وصـالت برسـان

بيش ازاينها نه دگر طاقت هجران دارم

آسمان دلم باراني سفر طولانيت شده و چقدر اين باران زيباست . چرا که هرقطره اش بوي تو را مي دهد. بوي خوش گل ياس ، گل نرگس